“Mijn moeder is geboren en getogen aan de Zeeuwse kust. Ze runde hier samen met haar zus en zwager een strandhotel. Het huis waar ze woonde, betekende veel voor haar. Het is een bijzonder aangename woning met een mooie tuin, waarin ze veel tijd doorbracht. Ook toen haar gezondheid achteruitging. De diagnose was vasculaire dementie. Ze heeft zich nog lang kunnen redden met persoonlijke verzorging en verpleging van Buurtzorg. In het weekend reisden mijn vrouw en ik af naar Zeeland om voor haar te zorgen. Dat weekend begon steeds eerder in de week. Dat was niet lang meer vol te houden. En we kenden de mensen in haar omgeving niet goed genoeg om zeker te weten dat zij een oogje in het zeil konden houden.”

Dag en nacht zorg nodig

Toen mijn moeder ook ’s nachts hulp nodig had, moesten we een knoop doorhakken. Geen verpleeghuis, dat stond voor ons vast. Hiervoor genoot ze nog te veel van haar huis, haar tuin, haar vertrouwde leven. Buurtzorg attendeerde ons op Zuster in Huis. We hebben ook een andere 24-uurs zorgaanbieder benaderd, maar de professionaliteit van Zuster in Huis gaf voor ons de doorslag.

Mijn moeder heeft verschillende zorgverleners in huis gehad. Als er eentje na verloop van tijd afscheid nam om terug te keren naar haar familie, zorgde Zuster in Huis snel voor een opvolger. Natuurlijk heb je met één meer een klik dan met de ander. Het belangrijkste is dat ze lief, zorgzaam en kundig is, en in staat om zelfstandig beslissingen te nemen. Dan weet je dat je moeder in goede handen is.

Toch woont ze nu in een verpleeghuis, hier in Utrecht. Toen met de intrede van corona het reizen aan banden werd gelegd, waren we bang dat deze maatregelen voor problemen zouden kunnen zorgen voor zorgverleners uit het buitenland. Alsof het zo moest zijn, passeerde ik tijdens mijn dagelijkse corona wandelingen regelmatig een verpleeghuis, hier op twintig minuten loopafstand. Met de keren dat ik er langsliep en naar binnen keek, ging het idee van mijn moeder in een verpleeghuis me steeds minder tegenstaan.

Sinds een paar maanden woont ze hier en zou niet meer terug willen. En wij kunnen zo vaak als we willen bij haar op bezoek. We hebben er vrede mee, omdat we weten dat we er alles aan hebben gedaan om haar zo lang mogelijk thuis te kunnen laten wonen. Zonder Zuster in Huis was dit niet gelukt.”